Openscheurende broek - Forensen (3)

Michael ziet elke morgen Lisa in de trein zitten als hij op weg is naar zijn werk. Ze dijt flink uit merkt hij na een paar weken. De knoop van haar broek is al losgeschoten.

Openscheurende broek

Op een dag bekeek hij aandachtig hoe ze de trap opklom bij haar bestemmingsstation. De trein reed weg en hij besefte hoe anders ze eruit zag. Hij herinnerde zich hoe ze er een paar maanden eerder uitzag toen hij haar voor het eerst had gezien. Er moesten haar nu zeker een kilo of 20 tot 25 extra vergezellen.

Deze gedachte deed hem duizelen. Terwijl haar haar zo zag groeien, werd hij meer en meer verliefd op haar. Wat was ze toch mooi. Haar nieuwe vormen en rondingen maakten hem gek. Echt gek.

De gedachte dat ze dikker werd alleen. Dat was genoeg om smoorverliefd op haar te zijn. Sterker nog gedurende de tijd dat zij die 20 kilo was aangekomen, had hij een andere klus gekregen waarbij hij later kon beginnen. Toch nam hij de gebruikelijke trein om maar niks van haar en haar toenemende gewicht te hoeven missen.

Hij wist haar naam niet eens. Hoe dan ook wilde hij getuige zijn hoe dit prachtige meisje uitdijde en groeide. Wekelijks zag hij hoe ze dikker, voller en ronder werd.

Uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke: ook haar stretchbroek begaf het. De trein zat die ochtend boordevol met tieners op weg naar school. Helaas merkte Lisa het amper dat haar broek was gaan scheuren van haar kruis tot over haar billen en haar middel. Het was onmogelijk voor alle mensen die achter haar stonden en zaten om het niet te merken. Michael wist zich geen raad. Wat moest hij doen? Toen de trein haar bestemmingsstation binnenreed, stond ze op.

Haar overdadige achterste toonde zich open en bloot aan iedereen. Haar slipje was voor alles en iedereen te zien. Hij zag hoe het vet haar slipje helemaal insloot. Over alle randjes puilde de nieuwe vetaanwinst. De stof van het slipje stond strakgespannen. Elk moment leek het zich los te kunnen scheuren onder de enorme druk van haar vette achterste.

Eén van de tieners riep luid en duidelijk: 'Hé dikzak, we zien je vette reet.' Haar hand schoot naar achteren en voelde haar blote bovenbenen en de strakke onderbroek. Een andere tiener gaf ook zijn commentaar op de zaak: 'Hé vetzak, het lijkt erop dat je veel te vaak langs de tafel met snoepgoed bent gelopen. Varken.'

Michael kon Lisa's gezicht niet zien, maar vermoedde dat ze behoorlijk rood was geworden van schaamte. Dit mocht hij niet laten gebeuren. Hij moest iets zeggen. 'Hou op. Dit is niet leuk voor haar. Zeker niet als daar zulke opmerkingen bij maakt.'

De groep jongens keerde zich nu tegen hem. 'Fuck you. Houd je soms van varkens?' Natuurlijk houd ik van varkens, dacht hij. Maar wat Michael zei was iets anders: 'Beledig mensen niet op deze manier. Besef je dan niet wat het met haar doet om haar een varken te noemen. Ze is dik. Maakt dat wat uit?'

'Kijk eens goed' riep een andere jongen uit de groep tieners. 'Zie je haar vette reet niet uit haar kleren hangen, man. Moet ze ons nu vermoeien om ons te confronteren met al deze vette shit. Dat is voor ons een belediging.' Een vierde lid van de groep begon zich er ook mee te bemoeien. Michael bedacht dat dit wel de leider van de groep zou kunnen zijn.

Ze hadden wel een punt, vond Michael. Het meisje was inderdaad verantwoordelijk voor de kleding die ze droeg. De tieners die gesproken hadden, keken hem uitdagend aan, klaar voor de fysieke aanval. Naast de leider van de groep, stonden 2 tieners die niks hadden gezegd, maar die genoten van de blote kont van het meisje.

Ze staarden naar haar achterste. Ze probeerde haar kont nog altijd met haar hand te bedekken. Vergeefs. Het lukte haar niet. Onder haar hand zag hij duidelijk de strakgespannen stof van haar onderbroek. Daaronder welfde het vet van haar achterste, dat onmogelijk helemaal door de onderbroek bedekt kon worden. Daar was haar kont te groot voor.

De dreiging van een verdere belediging hing nog in de lucht toen eindelijk de deuren opengingen bij het station waar Lisa uit moest stappen. Michael vond niet dat hij haar zo achter kon laten op het station. Hij wurmde zich door de groep tieners heen en duwde zich verder door de massa heen een weg naar buiten. De groepsleider die net gesproken had, sprak nu weer. 'Heb je me gehoord? Dat varken hoeft ons niet te confronteren met haar vet. Dat is een belediging voor ons.'

Michael stapte uit en terwijl hij op het perron stond, draaide hij zich om in de richting van de groepsleider. 'Een beetje empathie zou mooi zijn. Wat zou je doen als het je moeder was?'

De groepsleider begreep het woord empathie niet. Hij hoorde wel iets van 'moeder'. Dat had Michael niet moeten zeggen. Er ontstond een vuur van woede in de ogen van de groepsleider. Michael voelde wel dat Lisa achter hem stond en hem steunde. Michael balde zijn vuist en wilde de trein uit stappen. Net op dat moment gingen de deuren dicht. De andere leden van de groep trokken hun leider naar binnen. 'Ach joh, laat die varkensliefhebber toch met zijn varken.'

Lees deel 4: Stijgeren »

Dit is het 3e deel van het vervolgverhaal Forensen.

Dit verhaal bestaat uit 9 delen en is geïnspireerd op een veelgelezen verhaal op de website fantasyfeeder.com.
Aanpassingen gemaakt op 2 februari 2026
De afbeelding is gemaakt met hulp van AI.