Aankomen - Een lesje leren (3)

Susan moet werken om de stukgereden dure auto van haar vader terug te betalen. Ze komt terecht bij het fastfoodrestaurant Wereld Burger. En wie ziet ze daar 2 oud-klasgenootjes. Al lijkt er wat met ze te zijn gebeurd.

Aankomen

'Ongelooflijk.' Judy kijkt toe hoe Susan en Chuck een 'alternatief personeelsoverleg' voeren, zoals Chuck dat eufemistisch noemt. Meestal zitten Chuck en Susan in de pauzeruimte en drinken een drankje terwijl Chuck aandachtig naar Susans borsten staart. Ze heeft het bovenste knoopje van haar uniform al standaard openstaat. Zo heeft hij het volle zicht op haar decolleté.

'Ik heb je hulp nodig', roept Crystal naar Judy. Ze is druk bezig om een hamburger te maken. 'Er zijn klanten, weet je.'

'Ja, dat weet ik', zegt Judy. Ze loopt terug naar de keuken. 'Het lijkt wel of zij zich daar niet bewust van zijn', zegt ze. 'Kom op. Maak je niet druk.'

Er zijn 2 weken verstreken sinds Susan hier begonnen is. Tot grote ergernis van Judy en Crystal is er niks, maar dan ook helemaal niks, veranderd. Zij staan nog altijd achterin de keuken te bakken. Terwijl Susan vooraan bij de counter staat. Ze hoeft alleen maar met haar billen te draaien en haar borst nog wat verder naar voren te buiten. Ze is druk met haar babbeltjes met managers en klanten. In haar onderbrekingen heeft ze genoeg tijd om Crystal en Judy af te blaffen om met hun bestellingen op te schieten.

'Dit moet stoppen', zegt Crystal. Ze veegt het zweet van haar voorhoofd. 'We hebben het nog nooit zo druk gehad, volgens mij.'

'Het zou fijn zijn als we wat hulp krijgen', zegt Judy terwijl ze naar Susan gebaart. Die is druk aan het flirten met een voetballer uit het schoolteam. 'Misschien moeten we met Chuck gaan praten.'

'Je maakt een grapje. Hij aanbidt zelfs de grond waarop ze loopt. Als ze een kassatekort heeft, denkt hij dat wij de kassa hebben leeggehaald. Als ze een bestelling verknalt, vindt hij het schattig. En hij klopt zichzelf op de schouder. Hij zegt dat de zaken zo goed gaan omdat 'de aantrekkelijke Susan de bestellingen aanneemt.' Crystal pakt een kipnugget onder de warmtelamp vandaan. 'Het maakt me doodziek.'

'Hé, wat stop je nou in je mond? Ik dacht dat je op dieet ging.'

'Ach, vandaag even niet. Ik ben van gedachten veranderd', zegt Crystal. Ze stopt een nieuw stukje kip in haar mond. 'Ik weet dat ik ben aangekomen sinds ik hier werk, maar het kan me geen drol schelen. Ik hoef niet zo gestroomlijnd te zijn. Ik heb een lieve, vaste vriend. Ik hoef me niet in de kringen van Susan te begeven.' Ze pakte weer een nieuwe nugget. 'Het zijn allemaal neppers.' Ze slikte de nugget door en kon de verleiding niet weerstaan om nog eentje te pakken.

'Ik wou dat ik er net zo in stond als jij', zegt Judy. Op haar beurt pakt ze ook een knapperig stukje kip. Ik bedoel, ik ben maar 7,5 kilo aangekomen, maar mijn moeder doet alsof ik een doodzonde heb begaan. Ik zie er toch niet zo slecht uit?' Ze duwt haar mollig lichaam nog iets naar voren in haar groenpaarse bedrijfskleren.

'Welnee. Sterker nog, ik kan het amper zie. Zeker als je het vergelijkt met mij...' Crystal tilt haar shirt een eindje omhoog en laat haar vooruitstekende buik zien. Die is niet te missen. Ze steekt een eindje over de elastische band van haar strakzittende broek heen. Het band moet flink in haar vlees snijden. Judy pakt plagerig de zachte buik van Crystel vast. 'Hoeveel ben jij aangekomen?'

'12,5 kilo sinds ik in juni hier ben begonnen.' Er klinkt trots in de stem van Crystal. Ze pakt nog een gouddoorbakken kippenstukje.
'Waarvan de laatste 2 weken 2,5 kilo. Dat is een pond per week.'
'Jeetje Crystal, 12,5 kilo in 4 maanden. Ik wist dat je een schokop was, maar zoveel... Maak je je geen zorgen?'

Ach', zegt Crystal. 'Ik ben altijd al een grote eter geweest. Het eten hier is echt geweldig. Het is gratis en boven alles het is gewoon ontzettend lekker.' Ze likt haar vette vingers af. 'En niet bepaald zonder caloriën', grapt Judy. Ze geeft haar vriendin een heuse por in haar gezwollen buikje.

'Hallo, meer werken en minder praten', roept Chuck vanaf de counter voor. Net nu het leuk wordt, onderbreekt die kwal hun gebabbel.
'Ja, waar blijft bestelling nummer 5', roept Susan die bij Chuck staat. Ze staat nog altijd met haar voetballer te praten. 'Nummer 5 komt eraan', roept Judy met volle mond.
'Ik zal dit nog heel vaak zeggen', fluistert Crystal in Judy's oor.
'Ik zou graag mijn 12,5 kilo geven aan ons prinsesje daar.'
'Dan mag ze mijn 7,5 kilo er ook wel bij hebben hoor', vult Judy aan.

Ze zijn even stil. Ze proberen zich voor te stellen hoe een 20 kilo zwaardere Susan eruit zou zien. Ze kunnen vanzelfsprekend hun lachen niet inhouden.
'Het is zo jammer dat Susan niet lijkt te willen genieten van de culinaire hoogstandjes van de Wereld Burger', klaagt Judy. 'Ze neemt elke dag zo'n magere salade mee naar het werk. Zonder dressing!'

'Ik weet het niet, maar ook ons prinsesje kent zwakheden. Ik weet het zeker. Misschien hoeft het niet eens heel moeilijk te zijn', denkt Crystal hardop. 'Misschien heeft ze gewoon een klein duwtje in de rug nodig om haar te leren wat ze mist.' En opnieuw trekt een sluwe glimlach op het gezicht van de jongedame. Haar buik schudt zelfs een beetje als haar binnenpretje naar buiten probeert te komen. 'We moeten alleen zien te vinden wat haar kan verleiden. Misschien wil karma ons ook wel een beetje helpen...'

Lees volgende week deel 4: Het ultimatum »

Dit is het 3e deel van het vervolgverhaal Een lesje leren. Het is een zeer vrije vertaling van een heel klassiek verhaal van Brett The Lesson. Elke vrijdag verschijnt een volgend deel.

De afbeelding is gemaakt met hulp van AI.