donderdag 21 april 2011

De weddenschap (1) – Het voorstel

Marjo vindt Bianca echt te dik. Ze moet lijnen, maar Marjo krijgt haar vriendin niet aan een dieet. Daarom vraagt ze aan Bianca wat ze moet doen zodat ze gaat afvallen. Bianca heeft een voorstel, maar gaat Marjo daar op in?


Het voorstel



'Echt Bianca. Het aantrekken van sportkleding is het laatste wat jij doet in je leven.' Marjo keek naar haar mollige vriendin. Ze hing met haar dikke lijf achterover in een leunstoeltje op de sporttribune. Ze keek haar vriendin Bianca met medelijden aan. In Bianca's oren zaten de koptelefoontjes van haar mp3-speler. Bianca keek op haar neer en zuchtte. 'Waarom zou ik naar een sportschool moeten gaan? Sporten is echt het laatste waar ik zin in heb. Ik heb wel wat anders te doen.'


'Heb je wat anders te doen? Wat dan? Naar een eetwedstrijd gaan? Wie de meeste appeltaarten kan opeten in een halfuur?' Ze zei het verbitterd tegen haar vriendin. Marjo en Bianca waren al 15 jaar vrienden in hun 18-jarige leven. Marjo moest Bianca hebben ontmoet een paar jaar eerder. Hun ouders waren vrienden en zodoende kenden ze elkaar eigenlijk hun hele leven al. Bianca's moeder was, toen ze nog leefde, nogal beschermend naar haar dochter geweest. Ze onthield haar veel dingen in het leven. Nadat ze overleden was, kwam het rouwproces, maar Bianca wist wel heel snel de dingen te vinden die ze zo had gemist. Zoals eten.

In de vierde klas van de middelbare school was Bianca een mollige meid van 65 kilo met haar 1 meter 63. Haar vriendin Marjo woog 52 met een lengte van 1 meter 62. Nu aan het einde van de middelbare school zat Bianca op een gewicht van 89 kilo, terwijl ze in de lengte maar 2 centimeter was gegroeid tot 1 meter 65 en haar vriendin woog met haar 53 kilo nauwelijks meer bij een lengte van 1 meter 63.

'En wat wil je nu van me Marjo?' vroeg Bianca aan haar hartsvriendin. 'Een stevig dieet en goed trainingsprogramma om te beginnen. Dat is denk ik wel een mooie start.' Marjo zei het zo zacht mogelijk. 'Maar Marjo, dat kun je me toch niet aandoen!' Bianca at de laatste hap van haar marsreep waar ze net aan begonnen was voordat Marjo haar lastigviel. 'Elke groep meisjes moet een dik meisje hebben. Zo zien de magere meisjes er beter uit. Dan hebben ze iets om tegen af te geven.' Marjo moest lachen om het argument van haar vriendin. 'Weet je wat Bianca. Denk vandaag maar eens na over wat je van mij vraagt om wat beter op je gewicht te kunnen letten. Ik maak me zorgen over je. Ik wil echt dat je een beetje afvalt Bianca.'

'Ik weet wel wat', zei Bianca direct met een forse grijns op het gezicht. Haar vriendin kennende wist Marjo wel dat ze met een verschrikkelijk en ondeugdelijk voorstel zou komen. Bianca grijnsde bij het idee, want ze vond eigenlijk dat zij minder moest wegen dan haar vriendin. 'Ik vind dat ik minder moet wegen dan jij', zei ze met een grote grijns op het gezicht. Marjo wist niet goed wat haar vriendin bedoelde en ging weer sporten.

Bianca dacht nog eens na. Het zou voor haar al een enorme overwinning zijn. Dan zou Marjo eindelijk eens haar mond houden over haar overgewicht. Ze grinnikte nog een keer bij het idee. Marjo was weer terug op de sportvloer en Bianca nam nog maar een marsreep. Ze genoot ervan. Proefde hoe de suiker zich verspreide over haar mondholte. Wat was dat lekker.

Nadat Marjo was uitgesport en zich had omgekleed, liepen de twee vriendinnen samen een eindje op naar huis. Met een kleine glimlach op haar gezicht vroeg Marjo aan haar grote vriendin wat voor een idee ze in petto had. Hoe kreeg ze haar vriendin aan het lijnen, dat was voor haar de grootste vraag en daar had ze flink wat voor over. Dat zeker. 'Heb je er nog eens over nagedacht Bianca?' vroeg ze.

'Ik heb wel een paar ideeën en zelf vind ik eigenlijk het eerste idee het beste idee. Maar ik weet niet wat jij ervan vindt. Het zou mij in elk geval heel erg helpen om wat af te vallen, denk ik.' Marjo zag de brede grijns op het gezicht van haar vriendin en wist dat hier iets heel onmogelijks van haar gevraagd werd. 'Jouw kennende is dat een ondeugdelijk voorstel, dus ik hoef niet eens te weten wat je wilt. Wat zijn je andere ideeën?'

'Die zijn niet goed genoeg', zei Bianca. Ze trok zo'n brede lach op haar gezicht dat er kuiltjes in haar dikke wangen vielen en haar onderkin nog groter leek dan hij al was.

Traag trok de rest van de dag aan de meiden voorbij. Het was een saaie schooldag zonder veel vertier. De lessen waren vervelend en er was weinig anders om te doen. Tussen elke les door vroeg Marjo aan Bianca of ze al een oplossing had. 'Nog niet', zei deze. 'Ik ben er bijna uit.'

Ze hadden allebei geen afspraken meer, maar ze hadden ook geen zin om naar huis te gaan. De twee vriendinnen hingen eerst wat rond in de stad en gingen daarna de McDonald's in om een hapje te eten. Eigenlijk had Marjo de gruwel aan de McDonald's. Ze moest niet denken aan de hoeveelheid vet die je naar binnen werkte door een hamburger op te eten. Ook vond ze het idee vreselijk hoeveel suikers je naar binnen zoog als je een milkshake opdronk. Haar vriendin bestelde het allemaal terwijl ze vanavond thuis ook gewoon een maaltijd zou verorberen. Dat wist Marjo zeker. Als Bianca's vader niet thuis was, ging ze gewoon naar de snackbar, of bestelde ze een pizza, of liet ze de Chinees met iets lekkers komen. Daarom ging Marjo bij hoge uitzondering mee vandaag en bestelde ze bij nog veel hogere uitzondering een hamburgertje.

'Weet je dat je met de hoeveelheid calorieën die hier geproduceerd wordt, 20 steden in Bangladesh kunt voeden?' zei ze tegen haar vriendin. Bianca zat aan haar quaterpounder. Ze had net een forse Big mac verorbert. 'Wat sneu voor die mensen in Bangladesh', antwoordde Bianca met een volle mond.

'Geniet er nog maar eens flink van', zei Marjo met een brede grijns. 'Na vandaag zul je dit lange tijd moeten ontberen. Dan zit je in de sportschool om al die pondjes eraf te zweten.' Marjo nipte van haar cola light en nam een zuinig hapje van haar hamburgertje.

Lees De weddenschap 2: Aankomen voor afvallen »

Geen opmerkingen:

Een reactie posten