Een lesje leren (1)

Wat is dit vernederend, denkt ze. Susan trekt het paarsgroene uniform maatje S aan. 'Ik kan niet geloven dat ik dit moet dragen. Bah. Hoe kun je in deze afschuwelijke bedrijfskleding er representatief uitzien! Als iemand dat kan bedenken, dan zal ik het hier ook wel redden.'

Susan trekt snel het neonkleurige 'Wereld Burger'-petje op, doet een beetje lippenglosse op en gaat aan de slag. Haar eerste werkdag bij dit fastfoodketen.

'Wereld Burger. Hoe afgezaagd is dat.' Langzaam rijdt ze haar auto het parkeerterrein op. De naam alleen al doet haar gruwen. Walging en minachting borrelen in haar nar boven. 'Hoe kan papa dit mij aandoen!'

Susans vader is niet de minste, Johannes Hendricus van Vinster van Fenteren. Hij is een van de rijkste mannen van de stad en bekleedt een mooi plekje in de Quote 500. Van Vinster van Fenteren is niet blij met het gedrag van zijn dochter. Bij een illegale straatrace heeft ze zijn spiksplinternieuwe en even rode Ferrari in puin gereden. Bij wijze van verjaardagsfeestje vlak voor haar 18e verjaardag. Niks meer van over.

Het nieuws haalt de lokale media en ook de landelijke kranten smullen ervan. 'Ach daar zijn verzekeringen voor', zegt ze schouderophalend. Hij is er woest over. Zijn dochter doet zo laks. Hij heeft haar niet meer in de hand. Daarom zal ze wel een lesje moeten leren. Hij stopte haar financiering en tegemoetkomen. Ze moet zelf maar een baan zoeken in plaats van uit de enorme roef van papa te vreten. Ze mag aan de slag in de plaatselijke 'vetklep', het hamburgerrestaurant Wereld Burger.

'Kijk daar komt ze. De koningin.' Crystal en Judy zien vanuit het raam in de keuken hoe Susan statig uit haar nieuwe Mercedes stapt. Ze loopt naar de hoofdingang van het restaurant. Alsof de rode loper voor haar klaarligt. Haar kin in de lucht. De arrogante blik.

'Hoe kan iemand in onze bedrijfskleding er zo goed uitzien', vroeg Crystal zich af. Susan zwaaide de deur open en drukte op de knop bij de ingang om haar komst aan te kondigen. 'Je zou willen dat er iets gebeurde. Een heel toevallig ongeluk of zo', mompelde Judy binnensmonds.

Haar volle pruillippen, heldergroene ogen, hoge jukbeenderen, lange blonde haren. Er is maar 1 woord om de fysieke schoonheid van Susan van Vinster van Fenteren goed te beschrijven. En dat is: Adembenemend. Ze is bijzonder knap en ziet er waanzinnig mooi uit. Iedereen draait zich om als ze langsloopt om haar een glimp van haar op te vangen. De woorden die veel omstanders gebruiken, voornamelijk vrouwen, zijn wel iets anders: verwaand, arrogant, brutaal, een bitch en heel erg onbeschoft. Zoals ze er nu ook loopt, valt er ook wel wat te zeggen voor die woorden.

'Ik kan niet geloven dat ik met haar moet werken', zegt Judy. Ze moeten kijken hoe Susan haar belastingformulier aan het invullen is in het kantoor. 'Ik denk dat ik binnenkort maar...' 'Nou, ik vind het eigenlijk best wel hilarisch', onderbreekt Crystal. Ze grist een frietje uit de warmhoudbak met de patat.

'Hare Koninklijke Majesteit in hoogst eigen persoon neemt je bestelling op bij dit fastfoodrestaurant. Waar kom je dat nou tegen? Ik denk dat mensen 'en masse' hierheen zullen komen om een glimp op te vangen van deze hamburger-koningin. Ik heb nooit durven dromen dat deze dag ooit zou aanbreken. En wij zijn hier gewoon getuige van.' Ze pinkt met een grote grijns een traantje weg. Vrijwel gelijktijdig grist ze een handje friet uit de warmhoudbak die ze meteen oppeuzelt.

'Ik kan niet geloven dat je er zo tegenaan kijkt', zegt Judy terwijl ze ijsbeert tussen de frituur en de warmhoudkast. 'Het zal net zoiets zijn als bij gym op school in de vierde, het debattournooi vorig jaar en bij de toneeluitvoering afgelopen jaar. Ze speelt de baas over iedereen, wil alle aandacht omdat ze zo leuk, lief en vol energie zit. Ze hoeft maar met haar heldergroene ogen te knipperen of alle mannen in haar omgeving gaan rennen voor haar. En zij komt met alles weg.' Judy volgt het voorbeeld van haar vriendin en knabbelt de frietjes een beetje afwezig op. 'Kijk dat bedoel ik.'

Crystal ziet nu ook waar Susan zit. Chuck, de manager van dienst, helpt Susan aandachtig bij het invullen van de belastingformulieren. Hij zit naast haar en kijkt aandachtig in de V-hals van haar bedrijfskleding. Zo heeft hij het volle zicht op haar royale decolleté. Hij maakt symbolisch wat gebaren naar de formulieren en wijst naar een vakje dat ze moet invullen. Susan glimlacht alleen maar en knikt bij zijn aanwijzingen.

'Ik weet het niet', zegt Crystal. Ze spreidt haar vertrouwde sluwe glimlach over haar lippen. 'Ergens zegt iets me dat het dit keer ander zal gaan lopen...' Ze neemt een nieuw handje frietjes en loopt al peuzelend naar achteren om wat te drinken te halen.

Lees volgende week deel 2: Terugbetalen »

Dit is het 1e deel van het vervolgverhaal Een lesje leren. Het is een zeer vrije vertaling van een heel klassiek verhaal van Brett The Lesson. Elke vrijdag verschijnt een volgend deel.

De afbeelding is gemaakt met hulp van AI.